Binyamin Netanyahu Onaylı

Binyamin (Bibi) Netanyahu, İsrail tarihinin en uzun süre görev yapan başbakanı, aşırı sağcı Likud partisinin lideri ve uyguladığı politikalar nedeniyle uluslararası mahkemelerde savaş suçları ve soykırım suçlamalarıyla yargılanan tartışmalı bir siyasi figürdür. Binyamin Netanyahu 17 Nisan 2026 itibarıyla 76 yaşındadır. 21 Ekim 1949 tarihinde Tel Aviv'de dünyaya gelmiş, ancak çocukluğunun büyük bir kısmı Kudüs ve babasının akademik çalışmaları nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri'nde geçmiştir.

Netanyahu'nun Filistinlilere, Müslümanlara ve genel olarak Arap dünyasına karşı sergilediği uzlaşmaz, dışlayıcı ve sık sık düşmanca tavrın kökenini anlamak için ailesine, özellikle de babasına bakmak gerekir. Annesi Tzila Segal seküler bir Yahudiydi. Ancak asıl ideolojik mimarı, babası Benzion Netanyahu'ydu. Benzion Netanyahu, Yahudi tarihini "sürekli bir antisemitizm ve yok edilme tehdidi" olarak okuyan, Ze'ev Jabotinsky'nin kurucusu olduğu Revizyonist Siyonizm akımının en fanatik savunucularından ve tarihçilerinden biriydi. Baba Benzion, Arapların ve Yahudilerin asla barış içinde bir arada yaşayamayacağına, Arapların Yahudi varlığını yok etmek için fırsat kolladığına ve bu yüzden İsrail'in ancak "Demir bir Duvar" (kaba kuvvet ve askeri üstünlük) ile ayakta kalabileceğine inanırdı. Babasına göre toprak tavizi vermek bir intihardı. İşte Binyamin Netanyahu, her an yok edilme korkusunun pompalandığı, Filistinlilerin bir ulus olarak görülmediği, "Güçlü olmazsan ezilirsin" psikolojisinin hakim olduğu bu aşırı sağcı evde, babasının gölgesinde büyüdü. Bu ideolojik altyapı, onun siyasi hayatı boyunca barış görüşmelerini (Oslo Anlaşmaları gibi) sabote etmesinin ve Filistinlilere karşı orantısız güç kullanmasının temelini oluşturdu.

Gençlik yıllarında İsrail ordusuna katılan Netanyahu, ordunun en seçkin özel kuvvetler birimi olan Sayeret Matkal'da takım komutanı olarak görev yaptı. Birçok gizli operasyona katıldı ve omzundan vuruldu. Ancak hayatını derinden sarsan ve onu siyasete iten olay, 1976 yılında Uganda'daki Entebbe Havalimanı'nda rehin alınan İsraillileri kurtarma operasyonunu yöneten ağabeyi Yonatan (Yoni) Netanyahu'nun operasyon sırasında öldürülmesiydi. Ağabeyinin ölümü, Netanyahu ailesinde büyük bir travma yarattı ve Binyamin, kardeşinin anısına "terörle mücadele" enstitüleri kurarak kendini uluslararası alanda duyurmaya başladı. Amerika'da Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nde (MIT) mimarlık ve işletme eğitimleri alırken, kusursuz Amerikan İngilizcesi ve hitabet yeteneğiyle Amerikan televizyonlarında İsrail'in sözcülüğünü yapmaya başladı. Bu yeteneği onu 1984 yılında İsrail'in Birleşmiş Milletler Büyükelçisi yaptı.

İsrail'e döndükten sonra Likud partisine katıldı ve hızla yükseldi. Siyasi stratejisi her zaman korku üzerine kuruluydu. 1990'larda dönemin Başbakanı İzak Rabin'in Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) ile imzaladığı Oslo Barış Anlaşmaları'na en sert muhalefeti o yaptı. Rabin'i "hain" ilan eden aşırı sağcı mitinglerin başını çekti. Bu nefret ikliminin sonucunda Rabin, aşırı sağcı bir Yahudi tarafından suikasta kurban gitti. Rabin'in ölümünün ardından 1996 seçimlerinde, "Sadece Netanyahu barışı ve güvenliği sağlayabilir" sloganıyla ilk kez başbakan seçildi. İlk döneminde barış sürecini dondurdu, yeni yasadışı Yahudi yerleşim yerlerinin inşasını hızlandırdı ve Filistinlilerin devlet kurma hayalini sistematik olarak yok etmeye başladı.

2009 yılında tekrar başbakanlık koltuğuna oturan Netanyahu, İsrail'i giderek daha da sağa, aşırı milliyetçi ve dinci bir çizgiye çekti. Onun döneminde "Yahudi Ulus Devlet Yasası" kabul edilerek Arapça resmi dil olmaktan çıkarıldı ve İsrail'de kendi kaderini tayin hakkının sadece Yahudilere ait olduğu anayasal bir zemine oturtuldu. Filistinlileri böl ve yönet taktiğiyle Batı Şeria'daki Filistin Yönetimi ile Gazze'deki Hamas arasında ikilik yarattı; aşırı sağcı fanatikleri kabinesine alarak yasadışı yerleşimcileri silahlandırdı ve korudu.

Netanyahu'nun kariyerindeki en kanlı ve en vahşet dolu dönem ise 7 Ekim 2023 tarihindeki Hamas saldırılarının ardından Gazze'ye başlattığı savaş oldu. Bu savaş, bir "savunma" refleksini çoktan aşarak, sivil halkın toplu olarak cezalandırıldığı, uluslararası hukukun hiçe sayıldığı bir katliama dönüştü. Netanyahu'nun emriyle İsrail ordusu; Gazze'deki hastaneleri, okulları, mülteci kamplarını, camileri ve kiliseleri ayrım gözetmeksizin bombaladı. Çoğunluğu kadın ve çocuklardan oluşan on binlerce Filistinli sivil hayatını kaybetti. Gazze'ye su, elektrik, yakıt ve gıda girişini keserek açlığı bir savaş silahı olarak kullandı. İki milyondan fazla insanı küçücük bir alana sıkıştırıp üzerlerine tonlarca bomba yağdırdı. Bu vahşet, uluslararası toplumda büyük bir infiale yol açtı. Güney Afrika Cumhuriyeti, İsrail aleyhine Uluslararası Adalet Divanı'nda (UAD) Soykırım Davası açtı. Uluslararası Ceza Mahkemesi (UCM) Başsavcısı ise, savaş suçları ve insanlığa karşı suçlar (sivilleri aç bırakma, kasten öldürme, imha etme) işlediği gerekçesiyle bizzat Binyamin Netanyahu hakkında tutuklama emri çıkarılmasını talep etti. Netanyahu ise tüm bu vahşeti, Tevrat'taki Amalek hikayelerine atıfta bulunarak dini ve varoluşsal bir savaş (kutsal bir görev) gibi meşrulaştırmaya çalıştı.

Bütün bu kanlı sicilin arkasında, aynı zamanda Netanyahu'nun kişisel siyasi ve hukuki bekası yatmaktadır. Rüşvet, dolandırıcılık ve güveni kötüye kullanma suçlamalarıyla hakkında açılan ve yıllardır devam eden yolsuzluk davalarından kurtulmak, hapse girmemek için İsrail yargı sistemini zayıflatmaya çalışmış (Yargı Reformu Krizi), bu uğurda ülkesini ikiye bölmüştür. 2026 yılı itibarıyla Binyamin Netanyahu; kendi siyasi kariyerini ve özgürlüğünü kurtarmak için aşırı sağcı koalisyon ortaklarına boyun eğen, Orta Doğu'yu bölgesel bir savaşın eşiğine getiren, ellerinde on binlerce masum Filistinlinin kanı bulunan ve dünya tarihindeki yerini "barışın katili" olarak ayırtan bir siyasetçi olarak koltuğunda oturmaya devam etmektedir.